Kom, Heilige Geest, kom | weekend 9-10 mei

Gij kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn. Ik zal u niet verweesd achterlaten: Ik keer tot u terug. Nog een korte tijd en de wereld ziet Mij niet meer; gij echter zult Mij zien, want Ik leef en ook gij zult leven. Op die dag zult gij weten, dat Ik in mijn Vader ben en gij in Mij en Ik in u. Wie mijn geboden onderhoudt, die hij heeft ontvangen, hij is het die Mij liefheeft. En wie Mij liefheeft, zal door mijn Vader bemind worden; ook Ik zal hem beminnen en Ik zal Mij aan hem openbaren. (Johannes 14,15-21)

Waar is nu die heilige Geest

De tijd dat de priesteropleiding Johannes XXIII het concilie aankondigde, was ik er nog niet. Wat ik ervan weet, komt uit boeken en studiemateriaal. Het kerkschip was gehavend en lag veilig in de haven van het Vaticaan. Er moest teruggevaren worden, er was een nieuwe wind nodig in de Kerk, ramen en deuren moesten open. Vandaag heb ik soms ook het gevoel dat we in dezelfde situatie zitten als voor het concilie. De bemanning is nog maar een kleine groep, passagiers zijn ontmoedigd, velen springen of vallen overboord, er is muiterij. We dobberen in volle zee. En als je Jezus dan hoort zeggen dat de Helper op komst is, dan denk ik: Waar is nu die heilige Geest?

Zeilen die opgelapt zijn

Twee weken voor Pinksteren mogen we ons die vraag wel eens stellen. Sinds de visser Petrus Jezus opvolgde, wordt de kerk vergeleken met een boot. Ondanks de vele goede vaarroutes van deze tijd varen we met zeilen die opgelapt zijn. We willen wel van richting veranderen, maar berusten vaak in tradities. We doen aan restauratie met geen echte vernieuwing. Is er wel die ontvankelijkheid voor de heilige Geest? Toen Jezus vertrok naar zijn Vader, beloofde Hij ons een helper, een plaatsvervanger. Hij kwam … maar is Hij er vandaag nog? Staan wij open voor de heilige Geest of tekenen wij liever onze eigen plannen.

Kerkopbouw is mensenwerk

Kerkopbouw is mensenwerk, want de heilige Geest werkt in en door mensen. Maar bouwen aan de Kerk is ook de wil van de Vader doen en niet van onszelf. Als de Kerk weer vaart wil krijgen, moet ze terug naar de Geest luisteren. Soms, als in een flits, zie je die Geest aan het werk: in mensen die zorg dragen voor elkaar, in mensen die medestanders worden in plaats van tegenstanders, in paus Leo XIV, maar ook in een kind dat eerlijk is. Twee weken voor Pinksteren, zoveel eeuwen na Jezus Christus, blijft de heilige Geest springlevend en vernieuwend. Maar de Geest kan slechts werken en is hoorbaar in mensen die niet alleen naar zichzelf luisteren en doen waar ze zin in hebben. Laten we in deze weken voor Pinksteren bidden: ‘Kom, heilige Geest, kom’. 

Goede God, wanneer we eenvoudig een kruisteken maken, neem ons dan op in de liefdesverbondenheid van Vader, Zoon en heilige Geest. Dan vinden we de kracht om uw geboden van liefde te onderhouden en de weg te gaan van barmhartigheid en rechtvaardigheid. Laat zo onze innerlijkheid groeien, naar het levensvoorbeeld van Jezus Christus, uw Zoon en onze Heer. Amen.

diaken Julien Beckers